DEKALOG DLA RODZICÓW DZIECI DYSLEKTYCZNYCH wg prof. Marty Bogdanowicz

NIE – „nie czyń bliźniemu, co Tobie niemiłe”.
• Nie traktuj dziecka jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego.
• Nie karz, nie wyśmiewaj w nadziei, że zmobilizujesz je to do pracy.
• Nie łudź się, że dziecko „samo z tego wyrośnie”, „weźmie się w garść”, „że ktoś je z tego „wyleczy”.
• Nie spodziewaj się, że kłopoty dziecka pozbawionego specjalistycznej pomocy ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej.
• Nie ograniczaj dziecku zajęć pozalekcyjnych, aby miało więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń.

 

TAK – „strzeżonego Pan Bóg strzeże”.
• Staraj się zrozumieć swoje dziecko, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia.
• Spróbuj jak najwcześniej zaobserwować trudności dziecka: na czym polegają i co jest ich przyczyną. Skonsultuj się ze specjalistą (psychologiem, pedagogiem, logopedą).
• Aby jak najwcześniej pomóc dziecku: zaobserwuj w codziennej pracy z dzieckiem, co najskuteczniej mu pomaga, korzystaj z odpowiedniej literatury i fachowej pomocy nauczyciela – terapeuty (w formie terapii indywidualnej i grupowej), bądź w stałym kontakcie z nauczycielem i pedagogiem szkolnym.
• Bądź życzliwym, pogodnym, cierpliwym przewodnikiem i towarzyszem swego dziecka w jego kłopotach szkolnych.
• Chwal i nagradzaj dziecko nie tyle za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek. Spraw, aby praca z dzieckiem była przyjemna dla was obojga.

 

RODZICU PAMIĘTAJ!
Kochaj, ale wymagaj. Okazuj dziecku swoje uczucia.
• Przekazuj dziecku pozytywne informacje o nim (pochodzące od ciebie i osób trzecich).
• Dostrzegaj wszystkie osiągnięcia dziecka, nawet bardzo drobne.
• Doceniaj nawet niedokończone dzieło dziecka.
• Zanim skrytykujesz, pozwól dziecku wyjaśnić.
• Zachowaj umiar w udzielaniu pomocy przy odrabianiu lekcji.
• Przerzuć na dziecko odpowiedzialność za jego naukę.
• Pozwól dziecku podejmować decyzje o dodatkowych zajęciach i innych sprawach.
• Pozwól dziecku wybrać kierunek rozwoju i wspieraj je w tym.
• Pozwól dziecku poczuć jego sukces. Pokaż dziecku korzyści płynące ze spróbowania swoich sił w nowej dziedzinie – i nie naciskaj dłużej.
• Okazuj dziecku swoją wiarę w jego sukces. Stawiaj poprzeczki na miarę własnych ambicji.
• Zaufaj dziecku i okazuj mu to zaufanie.
• Naucz się rozmawiać z dzieckiem. Naucz się słuchać dziecka.
• Rozmawiaj z dzieckiem wtedy, gdy panujesz nad swoimi emocjami.
• Nie obarczaj dziecka poczuciem winy. Wyszukuj pozytywy w każdej sytuacji.
• Okazuj zainteresowanie zamiast kontrolować.
• Nie mów „nigdy”, „wszystko” i „zawsze”.

mgr A. Lipczyńska-Łabędź
pedagog

Comments are closed.

Skip to content